Manzaraya Karşı

Evin dolaplarını güve basmış. Her pirinç pilavı yapmak istediğimde, üç tane kelebek uçuyor üstüme. Çok hızlı değiller, okkalı birkaç tokat yiyorlar ama hiçbir şey olmamış gibi uçmaya devam ediyorlar. Kimi zaman sarı minik bir tırtıl görüyorum duvarda. Duvarı yeni boyattık, öldürmüyorum kirlenmesin diye. Duvarın kirlenmesi bir canlının hayatından daha mı önemli? Ama yemek yiyoruz biz orada. Kurtlu pirinçleri yemek yerine, ekosistemi bozmayı tercih ederim. Üstün insan ırkının bir üyesi olarak böyle yapmam daha doğru olur. Yine çok üstün olduğum bir gün; acıktığımı hissedip yemek yiyorum. Yalnızım. Etrafımdan insanlar koşturuyor. Çok aceleleri var belli. Benim de daima acelem vardır, bizim duvardaki tırtıl sol köşeden sağ köşeye gelene kadar, ben bir sürü işle uğraşmış olurum. Yorgun argın eve gelip, saatlerce parlak bir ekrana bakar, yatmadan önce birkaç satır bir şey okur, iki kelam öğrendim diye havalara girer ve uyurum. Uykumda aynı rüyayı görürüm çoğu zaman: Annem, babam ve ben va...

  Şifon bir eşarba sinmiş, görece pahalı bir ruj kokusunu çekerken içime, onun gözlerinden gelecek en ufak değişikliği bekliyordum. Çoğunlukla farkında olmadan yaptığım, farkındaysam da şu an için hatırlamadığım tüm eylemlerimi birilerini mutlu etmek adına yaptığımı biliyorum. O zaman da biliyordum, şimdi de. Zıtlıkların ayrımına erken varmak zorunda kaldığımda, kenarlarını asla düzeltemediğim ve renginden dolayı   hiçbir alt metin barındırmayan kırmızı defterime zikzaklar çizemiyordum. Muhtemelen daha cinsiyetinin farkında olmayan ve arkadaşının kafasına vurduğu oyuncak kamyonlarla gelecekte büyük sıkıntılara sebebiyet verebilecek bir çocuğun gözlerinin içinde ne bulduğumu da bilmiyordum. Yanımdaki o muhteşem kokunun sağ boşluğumdan ayrılmaya başlayıp tüm halk otobüsüne yayılmasıyla ters giden bir şeyler olduğunu farketmiştim. Farketmiştim de sorun neydi, henüz onu çözememiştim. Sonuç, benim çocuğa bakakalmışlığım, kokunun sahibinin beni ani bir hareketle diğer koltu...